ann schribbelt

Ik lo op al een uur rond met pijn aan mijn teen. De nagel van mijn dochter hangt namelijk los na een ongelukkige aanvaring met een stoelpoot. Een maand geleden tuimelde ze van het trampolinetrapje. Zij hield er een hersenschudding aan over en ik dacht ondertussen dat mijn hoofd zou exploderen. Toen mijn teergevoelige jongen twee weken geleden op tandartsbezoek moest, was ik al een uur op voorhand zenuwachtig aan het rondscharrelen, onderwijl overtollig speeksel producerend. Eenmaal in de stoel sproeide hij een fonteintje spuw in het gezicht van de tandendokter en riep voorbarig ‘auw’. Ik zweer u dat de pijnscheuten als bliksemschichten door mijn gehemelte trokken. Als ik van het gespannen gelaat van mijn geliefde een te hoge werkdruk aflees, jaagt de stress ongehinderd door mijn eigen lijf. En dat heb ik allemaal te danken aan de bijzondere gave van de plaatsvervangende pijn. Ze zeggen dat er minder oorlog zou zijn als vrouwen het voor het zeggen hadden. Ze zeggen zoveel. Maar als e...